Birmingham 12 tot 14 februari ’07

Maandag 12 februari

In de vroege morgen spreken we af bij de tram, bepakt en bezakt nemen we plaats in het volle voertuig. De tijd is wat ongelukkig, het is spitsuur en de tram zit overvol met mensen op weg naar hun werk. De goede moed is van ons af te zien, we lachen wat af.

Op Den Haag Centraal ontmoeten we Gulay, het avontuur is nu echt al begonnen. Ook de trein zit vol met forenzen, onze vrolijkheid baat niet, de mensen om ons heen blijven star voor zich uit staren. Als we op Schiphol zijn aangekomen en zonder problemen zijn ingecheckt halen we opgelucht adem en drinken we rustig warme chocolademelk met slagroom, ondertussen fantaserend over de Starbucks caramel signature hot chocolate; iets wat we de komende dagen nog vaak zullen gaan drinken.

Nog even wachten, de douane, gedoe met vloeibare stoffen en de extra veiligheidscontroles veranderen niks aan de glimlach. We hebben er echt zin in. Dan blijkt dat we vertraging hebben, we ploffen neer op de grond in de hal van de gate en bellen naar Engeland om te vragen waar we straks heen moeten. Naast ons een rasechte Brummie die mee luistert en moederlijk verteld waar we dat kunnen vinden, na nog wat extra wachttijd mogen we dan eindelijk in het vliegtuigje op weg naar Birmingham.

Als we eenmaal zijn aangekomen blijkt dat we een uur later zijn dan verwacht, we rennen in colonne door Birmingham airport en nemen de trein naar de stad. Zonder op of omkijken rennen we verder door ‘the Pallisades’, langs Victoria Square en uiteindelijk Broad Street op. Bekend terrein voor ons, vorig jaar in september hebben we deze route vaker gelopen, alhoewel er toen geen koffertje achter ons aan bungelde en we geen verschrikkelijke haast
We vinden het hotel dus ook zonder enige moeite, als ik de dame achter de balie van het hotel herken van vorig jaar moet ik weer een beetje lachen. Er is hier niks veranderd. Hoe soepel het inchecken op Schiphol ook ging, inchecken bij dit hotel is een heel ander verhaal. Ik werp de dame voortdurend stressvolle blikken toe, maar het helpt niks en tergend langzaam vervolgt ze de procedure. Haastige spoed is zelden goed, na het inchecken belanden we in een taxi die van files houdt. Knarsetandend kijk ik naar de tijd op mijn telefoon. Ondertussen hebben we contact met Masood, de deelnemers van de Unity Conference blijken ook wat later aan te komen.

Opgelucht halen we adem als we arriveren bij het South Birmingham College en Masood komt aanrennen om ons te verwelkomen. In het auditorium van de school wordt de verkiezing gehouden, Masood legt uit dat er iets mis is gegaan met de distributie van de flyers en er zijn vandaag niet zoveel jongeren aanwezig als gehoopt. Na een korte introductie gaan we al lunchen in de kantine van de school. Het valt me op dat er hier vele bordjes hangen met instructies. Niet roken. Je wordt hier bekeken met CCTV, respecteer elkaar, grof taalgebruik wordt niet getolereerd, ruim je zooi op.

Hierna begint het programma pas echt, Masood en Ness beginnen met wat ijsbrekers. Ik heb op de een of andere manier het gevoel dat de deelnemers deze ‘spelletjes’ al vaak gedaan hebben. Zonder verbaal te communiceren op een rij gaan staan van A tot Z, met handgebaren je eerste letter uitbeelden, hetzelfde met het getal van de dag van je verjaardag. Iedereen doet mee. Hierna gaan we debatteren, het valt me op dat de meeste mensen een uitgesproken mening hebben en niet bang zijn om deze te uiten. Iedereen wordt in groepjes opgedeeld en met dat groepje bouw je een brug van aluminiumfolie, welke minimaal 20 centimeter hoog moet zijn en een kitkat-chocolaatje moet kunnen dragen. De langste wint. Sommige groepjes werken goed samen en zijn inventief en er komen mooie glimmende bruggen uit.

Na deze activiteiten is het tijd voor de daadwerkelijke verkiezing. In de hal staan stoelen en één voor één wordt er iemand naar voren geroepen die mag vertellen waarom juist hij/zij geschikt is om een plaatsje te krijgen in het Youth Forum.

Vandaag gaat het om de vier districten Washwood Heath, Bordesley Green, Shard End en Hodge Hill. Van elk district worden er vijf mensen uitgekozen die een plaats krijgen in het Youth Forum, in totaal dus twintig mensen. Het Unity Youth forum moet een klankbord worden en geeft hiernaast de jongeren de kans om zelf grote invloed uit te oefenen op de beslissingen die genomen worden door de gemeente.

Hierna vertrekken we met Masood en zijn collega die eveneens Masood heet naar de Awards evening van het nieuwe gebouw ‘The Pump’ in de wijk Shard End. ‘The Pump’ is gebouwd naar de ideeën en wensen van lokale jongeren en eveneens door jongeren in samenwerking met the South Birmingham Construction College. Het gebouw biedt ruimte aan verschillende jeugdwerkers van Birmingham Youth Service en Connexions, de bibliotheek, er worden cursussen gegeven voor jonge ouders. Er wordt ons verteld dat tienerzwangerschappen een groot probleem zijn in deze wijk, terwijl we door het gebouw lopen zien we inderdaad jonge moeders met kleine kinderen, waarvan een paar zelfs alweer voorzien van een dikke zwangere buik. Een ander meisje kan haar award niet ophalen, omdat ze op dat moment aan het bevallen blijkt. Het gebouw heeft een kapsalon en geeft cursussen op dit vlak. Er worden kookworkshops gehouden in de speciaal hiervoor ontwikkelde ruimte, de benedenverdieping is speciaal voor jongeren. In een ruimte staat een dj booth. Het gebouw moet van de gemeenschap worden, niet alleen van de jongeren, ze willen onder andere een bar en een internetcafé in de toekomst en er zullen computerlessen worden gegeven. We ontmoeten hier Ann Cranston, die ons een tour geeft, voorzien van tekst en uitleg. Vele ruimtes zijn nog niet af, maar met gebruik van onze fantasie komen we er wel.

Hierna vertrekken we met de beide Masood’s naar een traditioneel Pakistaans restaurant, waar we onder andere Gulay’s aanstaande ontmoeten die uitgebreid en onbeschaamd ligt te loungen op zijn traditionele bed, terwijl hij de gasten in het restaurant observeert en af en toe een blik werpt op de voorbijgangers buiten op straat.

Dinsdag 13 februari

Na een gezamenlijk ontbijt worden we opgehaald door het knalgele schoolbusje van de South Birmingham College, we gaan naar the Shard End Community Centre, naar de recording studios onder leiding van Brian King. Vandaag gaan we een nummer opnemen voor Young R4R en we worden geholpen door vier jongeren, waarvan we er twee de dag ervoor hebben ontmoet. Ze blijken talent te hebben en ze vertellen hun verhaal, al rappend in het liedje, terwijl het jonge meisje samen met Brian componeert. Ietwat verlegen doen ook wij ons ding en giechelig staan we in de opnameruimte. We hebben er allemaal plezier in.

Het opnemen duurt langer dan verwacht en na afloop gaan we, wederom in het gele schoolbusje, op weg naar de South Birmingham Construction College. Het is een groot gebouw met een heleboel grote praktijkruimtes, ongekend in Europa. De studenten leren hier alles met betrekking tot de bouw; metselaars, elektriciens en loodgieters worden hier bijvoorbeeld opgeleid. Alles ziet er netjes en geordend uit en er is een hoop ruimte om te oefenen en in de praktijk te leren. Er zijn geen studenten, want iedereen blijkt net deze week vakantie te hebben.

We gaan op weg naar Star City, een groot evenementencomplex. De jeugd komt hier niet massaal, omdat het te duur en te ver weg blijkt. We lunchen hier bij een oriëntaals restaurant en vertrekken vervolgens naar the RAG markets in het centrum van Birmingham, het bestaat uit een grote indoor market en buiten zijn er nog vele kraampjes te vinden die op bepaalde dagen in de week geopend zijn. Het is bijna sluitingstijd, maar het geeft wel een leuke impressie. Naast de markten ligt het fameuze en het grootste winkelcentrum van Europa; the Bullring. Maar aan echt winkelen komen we niet toe, we drinken liever een kop warme chocolademelk bij Starbucks. In het centrum van Birmingham ligt tevens het vrijwilligerscentrum van B:cen, waarvoor Masood werkt. We maken kennis met de crew en we zien Masood’s kantoor, het is duidelijk dat hij hier niet vaak zit, maar vooral veel op pad is voor zijn drukke werkzaamheden. Uiteindelijk gaan we terug naar Star City, er worden wat spelletjes gespeeld en we belanden bij Nando’s om te eten.

Woensdag 14 februari

Vandaag hebben de meisjes een afspraak bij Rakhiya van het Balsall Heath Forum, tijdens de Resident University in september vorig jaar hebben we veel over deze wijk gehoord en we wilden het graag nog eens met eigen ogen zien. We krijgen een tour met de auto, we horen vanalles over het Balsall Heath Forum en we zien wat er bereikt is. Vroeger was dit een ruige buurt met veel prostitutie, maar tegenwoordig is daar geen sprake meer van. De wijk wordt verfraaid met bloemetjes door medewerkers van het forum. Er is een speciale sportschool voor (moslim)vrouwen, de Saheli women’s group. Vrouwen kunnen hier ongestoord sporten en er is aan alle discretie voldaan, mannen zijn hier niet welkom. Er worden verschillende activiteiten georganiseerd en er worden verschillende lessen gegeven, van buikdansen tot Indiaas dansen.

Vandaag zijn er echter geen vrouwen aanwezig in de sportschool, op woensdag is het ‘men’s only’ dag. De echtgenoten en de zonen van de vrouwen komen op deze dag sporten. s’Avonds worden er verschillende lessen gegeven, zoals boksen. Beginnende sporters betalen maar 10 Engelse pond per maand, ze krijgen allemaal een persoonlijke coach en kunnen gebruik maken van alle apparaten.

Terwijl de jongens nog wat winkelen met Masood zijn wij al druk bezig geweest in Balsall Heath, Naseem begroet ons bij de sportschool en neemt ons mee naar de bekende Alum Rock Road van één mijl lang, waar we de afgelopen dagen al meerdere keren zijn langs gereden. Alum Rock Road staat bekend om de uitbundige viering van de Eid. Het is een drukke weg, maar op de vroege morgen valt het wel mee. Langs beide kanten zijn winkeltjes met Indiase en Pakistaanse stoffen, schoenen, sieraden, maar ook huisraad en voedsel. We duiken hier en daar naar binnen en bekijken de verkoopwaren aandachtig.

We ontmoeten Masood en de jongens in het grote Ward End park. Tegenover het park zien we de bibliotheek op de Washwood Heath road, maar deze blijkt dicht op woensdag. Er is te weinig personeel. Masood legt uit dat het park groot is, maar dat het niet goed wordt benut. We zien een groepje jongens hangen en het gebouw van de Youth Services is meerdere malen geprobeerd af te branden en vol met graffiti. Er zijn basketbalvelden en gelegenheden om je cricketskills te verbeteren, maar vooral héél veel gras en wat nieuw geplante boompjes.

De weg leidt langs een muur vol graffiti, we zien Muhammed Ali, Bob Geldof, Nelson Mandela, Moeder Theresa, Malcolm X, helaas bedekt met wat nieuwe tags. Beneden aan de heuvel staat een klein buurthuisachtig paviljoen, eveneens bedekt met graffiti. Dit is een Youth Inclusion project, The Base. Ze richten zich op jongeren die niet onder de jeugddetentie vallen, maar wel een risicogroep zijn om in het criminele circuit te belanden, omdat zij bijvoorbeeld van school zijn gestuurd. Ieder halfjaar vindt er een overleg plaats met de scholen, de politie en de jeugdwerkers, zij houden allemaal een lijst bij met namen en vergelijken die dan met elkaar. Als er een naam op meerdere lijsten voorkomt wordt deze uitgekozen, er wordt dan een brief naar de ouders gestuurd met uitleg over The Base. Er wordt een persoonlijk plan opgesteld en wekelijks wordt er een gesprekje gehouden met de eigen mentor. Er is in totaal plaats voor 50 personen, het project richt zich op jongeren tot 16 jaar. The Base is geen school, het hele klaslokaalidee is weggehaald en dat lijkt te werken. De jongeren krijgen vaardigheidstrainingen, drugsvoorlichting, maar bijvoorbeeld ook computerlessen en hulp met hun huiswerk. In de toekomst willen zij certificaten kunnen uitreiken. Op het moment dat wij er zijn zijn er mensen aan het gamen, tafeltennis aan het spelen en aan het computeren. Het is vakantie en ze mogen hier rondhangen, liever hier dan op de straat.

De twee Masood’s brengen ons terug naar Broad Street, waar ons hotel is. Zij hebben een vergadering en kunnen niet langer bij ons blijven. We nemen afscheid en voelen ons allen een beetje bedroefd, omdat we het zo naar ons zin gehad hebben en het avontuur bijna ten einde loopt. Nog druk uitzwaaiend lopen we Broad Street op om een laatste lunch te nuttigen in Birmingham, we belanden bij een traditionele Italiaan en na wat lekkere pizza’s en pasta’s vinden we – met de nodige stress – de weg terug naar Birmingham airport.